Abstrakt: W łupkach łyszczykowych okolic Kamieńca Ząbkowickiego wydzielamy dwie jednostki tektoniczne Kamieńca i Byczenia, różniące się stopniem metamorfizmu. Pierwsza z nich obejmuje łupki łyszczykowe z porfiroblastami granatu, staurolitu i andaluzytu, podczas gdy do drugiej należą łupki z porfiroblastami albitu. W skali całego metamorfiku Kamieńca Ząbkowickiego jednostka Byczenia występuje generalnie na zachód od jednostki Kamieńca, tak jak ma to miejsce w rejonie wsi Stolec. Odwrotne rozmieszczenie wychodni tych jednostek między Kamieńcem Ząbkowickim a Byczeniem jest efektem przemieszczenia na połogiej, zrzutowo-normalnej strefie ścinania o upadzie ku WSW. Orientacja kliważu S2 nachylonego mniej stromo niż foliacja S1 oraz północno-zachodnia asymetria fałdów mezoskopowych dowodzą, że obie jednostki tektoniczne występują na krótszym skrzydle makrosynformy obalonej ku SE. Dłuższemu skrzydłu synformy odpowiadają natomiast wychodnie paragnejsów wschodniej części metamorfiku Doboszowic (jednostka Chałupek).
W łupkach łyszczykowych z okolic Kamieńca Ząbkowickiego wyróżniliśmy trzy zespoły struktur deformacyjnych odpowiadające trzem etapom deformacji D1, D2 i D3 o zasięgu regionalnym. W etapie D1 powstała foliacja S1 zapadająca dziś w obszarze badań stromo ku NW oraz, zaznaczająca się tylko sporadycznie, lineacja z rozciągania L1. Generalny przebieg lineacji L1 jest zbliżony do kierunku E-W, choć lokalnie uległa ona reorientacji na skrzydłach młodszych fałdów F2. Podczas etapu D2 foliacja S1 została zdeformowana w fałdy F2 o osiach NE-SW. Kliważ osiowy fałdów F2 ma łagodne nachylenie ku W, SW lub NW. Miejscami ma formę kliważu krenulacyjnego, a miejscami tworzy nową penetratywną foliację S2 zacierającą starsze powierzchnie S1. W efekcie przecięcia kliważu S2 ze starszą foliacją S1, powstała penetratywna lineacja intersekcyjna L2 o przebiegu NE-SW, będąca główną strukturą linijną w badanym terenie. Deformacja D3 skoncentrowała się w strefach ścinania o upadzie ku SW, w których foliacja S3 jest równoległa do S2, a lineacja z rozciągania L3 jest równoległa do L2.
Analiza wskaźników kinematycznych dowodzi, że deformacja D1 wiązała się z transportem tektonicznym ku E. Etap D2 zachodził natomiast w efekcie koaksjalnego skrócenia o kierunku NW-SE. Konsekwencją rosnącego skrócenia było powstanie niskokątowych, normalnych stref ścinania D3 o zwrocie "strop-ku-SW" lub "ku-WSW". W etapie D1 jednostki tektoniczne Kamieńca i Chałupek nasunęły się kolejno na jednostkę Byczenia, co doprowadziło do tektonicznej inwersji stopnia metamorfizmu. W etapie D2 powstała makrosynforma F2 o osi NE-SW. Jej krótsze skrzydło uległo silnemu skróceniu w kierunku pionowym. W etapie D3 rozwinął się kolaps ekstensyjny ku SW, a wzdłuż wschodniej krawędzi bloku sowiogórskiego powstała przesuwcza, lewoskrętna strefa dyslokacyjna Niemczy